اگر شما هم جزو آن دسته از زبان آموزانی هستید که با مراجعه به مؤسسات مختلف با تعیین سطحهای متفاوت روبرو شدید، نگران نباشید. شما خود با اطلاع از استانداردهای بین المللی و درک درست اهداف هر سطح، بهتر از هر فردی میتوانید جایگاه دقیق زبانی خود را مشخص کنید. پس توضیحات زیر را به دقت مطالعه نمایید.

سطح واقعی زبان من چیست؟

هدف گزاری سطوح آموزشی

A1 و یا Starter

از مشخصات افرادی که در این سطح قرار میگیرند این هست که در حتی معرفی خود و صحبت در رابطه با افراد خانواده خود نیز دچار مشکل هستند. این افراد حروف زبان انگلیسی را میشناسند و تنها 10-15 لغت به زبان انگلیسی را بلد هستند.

این سطح برای کسانی مناسبه که معمولا توی مسافرتهای خارجی، دچار مشکل میشن و به یک همراه مسلط به زبان نیاز دارن.

یعنی هم توی دونستن کلمات ضروری یکم مشکل دارن، و هم ممکنه مفهوم کلی جملات کوتاهی که توی تابلوها به زبون ساده نوشته شده را متوجه نشوند.

این عزیزان توی کلاسهاشون به آموزگاران مهربان و پر از آرامشی نیاز دارن که خیلی شمرده و با استفاده از کلمات ساده و ضروری، صحبت کنن.

 

ولی اگر “خدای نکرده” ، زبان آموزای این سطح، تحت فشار قراربگیرن که حتما انگلیسی حرف بزنند، این فشار فقط باعث استرس بیشترشان میشود و آموزگارای عزیز باید اونها رو برای ساختن جملاتشون حمایت کنند.

سطح مبتدی یا A1 و یا Starter

سطح مقدماتی یا +A1 و یا Elementary

A1+ و یا Elementary

از مشخصات افرادی که در این سطح قرار میگیرند این هست که برای برقراری ارتباط به جای استفاده از جملات کامل، به اصطلاح پرتاب لغت میکنند. این دسته از زبان آموزان در ساختن جملات درست و استفاده  درست از زمانها مشکل دارند.

کسانی که واژه های ضروری و کاربردیشان رو یاد گرفتند و تقریبا متوجه موضوع کلی تابلو ها و صحبتهای شمرده میشوند.

ولی توی صحبت کردن، بیشتر شلیک کلمات می کنند تا اینکه جمله بسازند. مثلا وقتی می خوان به معلمشون بگن “میخوام برم از کلاس بیرون و آب بخورم”، میگن teacher out drink water و یک لبخند بزرگ میزنن و سر تکان میدهند که یعنی خودت بفهم منظورم چیه دیگه.

آموزگارای عزیز توی این سطح باید هیچ صحبت کلمه ای را نپذیرند و بیشتر زبان آموزان رو کمک کنن تا شلیک کلماتشون رو به جملاتی دارای فعل و فاعل و صفت و قید تبدیل کنند.

خلاصه اینکه زبان آموزان، در طول 3-4 ماه این سطح با بیشتر افعال بی قاعده جمله سازی کرده باشند و دیگه ترسشون از صحبت کردن کم کم بریزه.

A2 و یا Breakthrough

از مشخصات افرادی که در این سطح قرار میگیرند این هست که دیگه ترس از حرف زدن ندارند و به اصطلاح گلیم خودشان را در یک کشور انگلیسی زبان از آب بیرون میکشند.

قرار گرفتن توی این سطح مناسب کسانی هستش که هرچند کلی عبارت ضروری در انگلیسی بلدند و میتونند با استقلال کامل سفرهای خارجی داشته باشند، ولی متوجه شدند که ممکنه موقعیتهایی براشون پیش بیاد که جملات و اصطلاحات مناسب اون موقعیت رو ندونند، مثلا توی آرایشگاه توی اینکه بگن خط ریشم رو میخوام بالاتر بیاری و یا اینکه میخوام موهام رو تا روی شونه کوتاه کنی و بعد اونها رو از پشت جمع کنی به انگلیسی چی میشه.

خلاصه اینکه آموزگاران توی این سطح تا حد امکان زبان آموزان رو به صورت دو به دو و گروهی توی موقعیتهای مختلف قرار میده و یا اونها رو به تورهای آموزشی میبره و توی موقعیتهای حقیقی قرار میدهند.

A2+ و یا Lower Intermediate

از مشخصات افرادی که در این سطح قرار میگیرند این هست که اگرچه در تمام موقعیتهای کاربردی منظور خودشان رو به راحتی میرسونند ولی وقتی یک فرد نیتیو با سرعت طبیعی انگلیسی حرف میزنه، مجبورن هر از چندگاه ازش بخواهند که جملاتش رو تکرار کند چون احساس میکنند که برخی از کلمات رو افراد نیتیو اصلا تلفظ نمیکنند. در مجموع مشکل اصلی این افراد، مهارت شنیداری یا Listening  به نسبت حرفه ای هست.

آموزگاران در این سطح لازم هست که با تمرکز روی فایلهای صوتی با سرعت طبیعی و فیلمهای سینمایی و گذاشتن جای خالی در متن اونها، حساسیت شنیداری زبان آموزانشون را هنگام مواجهه با افراد نیتیو رو بالا ببرند.

B1 و یا Waystage

از مشخصات افرادی که در این سطح قرار میگیرند این هست که  وقتی به فایلهای صوتی یا یک مکالمه ممتد در زبان انگلیسی گوش میدهند، اکثر موارد را متوجه میشوند اما در به خاطر سپردن جزییات دچار مشکل هستند. یک واقعیت در مورد مهارت شنیدن وجود دارد و آن این هست که بر خلاف تصور رایج، گوش ما تنها حدود 30% در شنیدن به ما کمک میکند و در واقع این مغز ما هست که باید برای شنیدن بهتر و درست تر تربیت شود و این قابلیت بالقوه را به مهارتی بالفعل تبدیل کنیم.

این سطح مناسب کسانیه که اگرچه متوجه بیشتر کلمات در صحبتهای افراد نیتیو میشن ولی لازمه یکم فکر کنند تا منظور اون فرد نیتیو رو متوجه بشوند و توی یادداشت برداری به موازات شنیدن، به مشکلات جدی برمیخورند.

توی این سطح دیگه وقتش رسیده که آموزگاران وابستگی زبان آموزان به زیرنویس ها رو اونقدر کم کنند تا در پایان این سطح، زبان آموزان بتوانند بدون زیرنویسها هم اکثر جملاتی که کلمه جدیدی توش نیست رو متوجه بشوند و بعد از هر چند دقیقه اون جملات رو برای دیگران تعریف کنند. تمرکز اصلی در این سطح بر روی حافظه شنیداری خواهد بود.

B1+ و یا Intermediate

از مشخصات افرادی که در این سطح قرار میگیرند این هست که  در انتقال عقیده و بحثهای اجتماعی، علمی و غیره که از پیچیدگی و ظرافت برخوردارند، دچار مشکل هستند. معمولا به استفاده از قالبهای ساده زبان _هر چند درست_ عادت کردند اما نیاز هست که سطح مکالمه خود را به عنوان یک فرد تحصیلکرده بالا ببرند. کسانی که در شنیدن و درک صحبتهای افراد نیتیو هرچقدر هم که تند صحبت کنند، مشکلی ندارند ولی اعتمادبنفس یا جسارت کافی برای شرکت در گفتگوها و بحثهای پیچیده را بخصوص با افراد نیتیو در خودشان حس نمی کنند.

آموزگاران باید محیطی فراهم کنند که در اون موضوعاتی بسیار بحث برانگیز مطرح بشود تا زبان آموزان اینقدر غرق در موضوعات بشوند که حتی فراموش کنند دارند با چه جدیتی از نقطه نظراتشان در بحث های آزاد دفاع می کنند و آموزگاران بدون قطع کردن و تصحیح اونها، صرفا در پایان جلسه نکاتی عمومی را به زبان آموزان یادآوری کنند.

B2 و یا Vintage

از مشخصات افرادی که در این سطح قرار میگیرند این هست که به راحتی و روانی و  طوالانی مدت در مورد همه موضوعات صحبت میکنند اما صحبت آنها نظم لازم برای تاثیر گذاری بر روی مخاطب و انتقال روان مبحث را ندارد.

این سطح مناسب کسانی است که علی رغم دارا بودن اعتمادبنفس لازم برای شرکت در صحبتهای گروهی و جلسات، وقتی قرار باشه در مناظرات و جلسات دفاع شرکت کنند، ممکن است خودشان رو ببازند و نتوانند آن طور که باید و شاید، نظر عموم و قضاوتگران رو به خودشان جلب کنند و در سطوح عالی مدیریت اقتصادی، سیاسی و دانشگاهی، دچار مشکلات جدی میشوند.

آموزگاران در این سطح باید ضمن آموزش تکنیکهای طوفان مغزی و مدیریت ذهن، تمرینات عملی برای خلق مباحثه (آرگیومنت) و پاسخ های متناظر رو ایجاد کنند تا زبان آموز بعد از 4 ماه بتواند به یک مناظره کننده مقتدر تبدیل شود.

B2+ و یا Upper Intermediate

از مشخصات افرادی که در این سطح قرار میگیرند این هست که  در درک برخی جملات و واژگان سطح بالا در متون پیچیده زبان انگلیسی و کتابهایی که یک فرد نیتیو در زبان انگلیسی مطالعه میکند، دچار مشکل و تردید هستند. لذا به دیکشنریها معتاد بوده و البته از این اعتیاد خسته. لذا شرکت در این سطح به افرادی توصیه میشود که اهداف آکادمیک و حرفه ای دارند.

این سطح مناسب کسانی است که واقعا هیچ مشکلی برای زندگی و کارهای سطح بالا در جوامع انگلیسی زبان نداشته ولی دچار مشکلی هستند که متاسفانه آقای ترامپ توی صحبت کردن دارد، یعنی مثل زبان فارسی خودمان که تا یک نفر دهانش رو باز میکنه، میفهمیم چهارتا کتاب خوانده یا نه، زبان آموزان این سطح این احساس نیاز رو باید کرده باشند که به یک سبک

“با کلاس” در زبان انگلیسی نیاز دارند که چاره اش جز خواندن کتابهای گوناگون در زبان انگلیسی نیست.

آموزگاران در این سطح باید به زبان آموزان در درک این نوع متون و رفع اعتیاد وسواس گونه آنها به دیکشنری کمک کنند.

C1 و یا Proficiency

از مشخصات افرادی که در این سطح قرار میگیرند این هست که  در خواندن  متنها و حدس زدن لغات جدید بدون نیاز به دیکشنری تبهر دارند اما سرعت خواندن آنها کند هست و برای فهم جملات، نیاز به زمان زیادی دارند.

همونطور که از اسمش پیداست، این سطح مناسب زبان آموزانی است که از زبان میخواهند بصورت تخصصی استفاده کنند، مثلا یک روانشناس یا یک حقوقدان رو در نظر بگیرید… تمام کارهاشون با استفاده از تاثیرگذاری کلامیه. پس طبیعتا باید تا میتوانند کتابهای تاثیرگذار به زبان انگلیسی بخوانند تا علاوه بر داشتن درک مطلب خوب، بتوانند فنون تاثیرگذاری را بدانند.

آموزگاران در این سطح باید به زبان آموزان در خواندن با سرعت زیاد و بالا بردن WPM کمک کنند.

[10] C1+ و یا Advanced

از مشخصات افرادی که در این سطح قرار میگیرند این هست که تنها مشکلاشان عدم تسلط بر مهارت نوشتن هست. این افراد در مرحله ای از فراگیری زبان قرار گرفتند که شاید الزاماً در زبان مادری خود نیز چنین سحطی را تجربه نکردند.

از این به بعد سطوح زبانی دیگه به درد کسانی میخورد که خودشان میشه گفت از نظر سطح زبانی در حد آموزگاری زبان هستند ولی به شرکت در کارگاه های نگارش عمومی نیاز دارند تا عبارات و جملاتی که در انگلیسی عمومی و به قول معروف کوچه بازاری، قابل استفاده نیست را در هنر نگارش فردیشان پیاده سازی کنند و نقش آموزگاران در این سطح بیشتر بجای درس دادن، یک نوع راهنمایی و مشاوره محسوب میشود تا محیط درستی برای گرفتن نتایج مناسب در موضوعات دلخواه زبان آموزان شکل بگیرد و آموزشگاه های زبان هم باید در نشر آثار و نوشته های موفق، همت داشته باشند.

[11] C2 یا Mastery

از مشخصات افرادی که در این سطح قرار میگیرند این هست که در نامه نگاری و نوشتن غیر رسمی تسلط دارند اما نیاز به فراگیری نوشتن آکادمیک و تحلیل نمودارها ضعیف هستند.

سطح C2 مناسب کسانیه که عملا فقط موارد کوچکی در نگارش آکادمیک و گزارشات تخصصی رو باید در یک فضای کارگاهی و عملی تجربه بکنند و آموزگاران به ایشان در بهبود ریزه کاری های ساختارهای نگارشی و جمله سازی حرفه ای، راهنمایی های لازم رو داشته باشند.

عزیزانی که بعد از 4 ماه از این سطح فارغ التحصیل میشن باید فراموش نکنند که زبان هم مثل هر مهارت دیگری در صورت عدم استفاده، دچار ضعف میشود و این ابزار برنده رو با استفاده روزانه باید تیز و قدرتمند نگه دارند.

لازم به ذکره که زبان آموزان C2، در کریدور 8 از آیلتس آکادمیک و نمره 110 به بالای تافل قرار می گیرند.